Το χωριό μας

Καλώς Ορίσατε


View Villaggio, Korishades in a larger map

ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΟΡΥΣΧΑΔΕΣ

.....Ήτανε τότε π΄άνθιζε στα χείλη μου το γέλιο,
ήτανε τότε που η χαρά πετούσε ολόγυρά μου...
Ήρθα σε σένα, όμορφο χωριό, καλοχτισμένο,

που σου σκορπούνε τη δροσιά όλο το καλοκαίρι,
κι οι κρύες βρυσούλες σου, με τη βουνίσια αύρα.
Ήρθα μια μέρα, όμορφη, μια μέρα ευτυχισμένη.
Ήτανε τότε π’ άνθιζε στα χείλη μου το γέλιο...
Στη βρύση, που το γέρικο πλατάνι απάνωθέ της
Όλο ρουφάει απ’ τη δροσιά κι απλώνει τα κλωνάρια
Περήφανο, και σπλαχνικό τον ίσκιο του σκορπάει,
Εκάθησα να πιω νερό, τη δίψα μου να σβήσω,
Να ξανασάνω και να πω τρταγούδι της αγάπης...
Φιλόξενο μας δέχτηκες εκείνη την ημέρα
Πούχαμε μεις ξεφάντωμα, γλέντι,χορό, τραγούδι.
Στ’ αλώνια τα πετρόστρωτα, που το ξανθό σιτάρι

θα τα χρυσώνει αστραφτερά στου θερισμού τη μέρα,
εμείς βεργολυγίζουμε απ’ το γλυκό δοξάρι
που πέρναε πάνω στο βιολί έτσι απαλό σα χάδι,
κι από τα μύχια της ψυχής ξυπνούσε τους καυμούς μας.
Ήτανε τότε που η χαρά πετούσε ολόγυρά μου...
Εστέναζαν τα έλατα.Σαλεύανε τους κλάδους.
Ποιός ξέρει τι θυμόντουσαν, για ποιούς καιρούς στενάζαν.
Τα βράχια ασυγκίνητα υψώνονταν.
Ποιός ξέρει....
Μαζί με τα τραγούδια μας κι αυτά κάτι θέλαν.

Περίμεναν ν’ ακούσουνε κλέφτικα καρυοφίλια...
Τραγούδια ακούγαν κι έλεγαν πως γάμος θα γινόταν,
Και καρτερούσαν φλάμπουρα παληού καιρού να δούνε.
Ωστόσο μεις στο γλέντι μας σκορπούσε το μυαλό μας,
Και τ’ άχτια μας πετάγανε με του χορού τη γύρα.
Και σύ, χωριό, χαιρόσουνα και μας χαογελούσες.
Στα όμορφα σπιτάκια σου, εκείνη την ημέρα,
Γοργοπετούσε του βιολιού σαν περιστέρι ο ήχος.
Δεχόταν τα τραγούδια μας η ρεματιά πιο κάτω,
Κι αχολογούσε, βούϊζε, χαιρόταν τη χαρα μας.
Η εκκλησιά σου που γλυκά την έλουζεν ο ήλιος,
Φαινόταν σαν της πασχαλιάς ολόφωτη τη μέρα.
Κι απάνω στο καμπαναριό, καλόηχη καμπάνα,
Πρόσμενε λες να κινηθεί, να κράξει για τον όρθο
...
Ήτανε τότε π άνθιζε στα χείλη μου το γέλιο,
Ήτανε
τότε που η χαρά πετούσε ολόγυρά μου...